เมื่อวานนี้หลังจากผลแอดมิชชั่นออกหลายๆคนคงถึงกับร้องไห้
หลายคนร้องเพราะแอดฯติด บางคนร้องเพราะแอดฯไม่ติด...
แต่น้ำตาลไม่ได้ร้องเพราะตัวเองแอดฯติดหรือไม่ติด
 
เอาเป็นว่านึกๆดูแล้ววันผลแอดฯออกเนี่ยไม่ได้มีอะไรสำคัญกับน้ำตาลเลย
ไม่รู้สึกร่วมอะไรเท่าไหร่ แค่พอรู้ว่ามีคนติดก็ดีใจด้วย แค่นั้น...
เพราะตอนเข้ามหาลัยก็สอบตรงเอา ไม่รอแอดฯ
อารมณ์ที่เค้าว่ามันบีบคั้นอะไรนั่นไม่ทันได้รู้
 
จนเมื่อวานตอนค่ำๆนั่นแหละ
เพื่อนที่สนิทที่สุดคนหนึ่งอัพรูปลงในทวิตเตอร์
ใช่ค่ะ เค้าจะซิ่ว แล้วเค้าก็ติดด้วย...
 
อารมณ์ในตอนนั้นไม่รู้จะอธิบายยังไง
ก็ดีใจที่มันติดนะ แต่ก็ไม่อยากให้มันไป แล้วก็คิดเอาเองว่ามันคงไม่ไป
 
แต่พอคุยไปคุยมา ที่บ้านมันเชียร์ให้ไป
แล้วตัวมันก็อยากไป...
 
"จากอักษรฯ ศิลปากร สู่ เศรษฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์"
 
โอกาสที่แสนหอมหวาน...
อย่างน้อยงานมันก็มีเฉพาะตัวของมัน
 
น้ำตาลเลยได้แต่บอกไปว่า
คิดให้ดีๆ ยังไงมันก็อนาคตแก
ค่าเสียโอกาสแกก็เคยเรียนแล้วนิ่...
 
แต่ในใจมันบอกว่าให้น้ำตาลพูดหว่านล้อม รั้งเพื่อนเอาไว้สิ
หนึ่งปีที่ผูกพันกัน ทำอะไรด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน
มันจะไม่มีต่อไปแล้วเหรอ?
 
ที่เคยไปไหนมาไหนกัน 3 คน
เรียกลีดเดอร์ เมมเบอร์ มักเน่
ขี่น้องรจนาซ้อน 3
ไล่ตามรถเขียว
สตอล์คเกอร์พี่นัด
ทำตัวเป็นแก๊งลึกลับ
ไปเดิน ไปวิ่ง ไปให้อาหารปลาที่วัง
ไปทำตัวเกรียนๆใส่ใครต่อใคร
ไปตระเวนกินเค้ก
ปาร์ตี้มาม่าที่หอ
นั่งเรียนเกาหลีกับซอนแซงนิมด้วยกัน
อีกเยอะแยะ...
 
...ต่อไปมันจะไม่มีแล้วเหรอ?
 
น้ำตาลเสียน้ำตา ร้องไห้แบบโคตรเสียใจ
ร้องจนตาบวม ตาแดง น้ำมูกไหล หายใจไม่ออก
 
อยากบอกว่าไม่ให้ไป แต่ก็ต้องเคารพการตัดสินใจ
 
เวลาผ่านไป 1 คืน น้ำตาลตื่นมาพร้อมกับตาบวมๆ = =
คิดได้แล้วว่าไม่ได้แยกจากกันไปตลอดซะหน่อย
ก็เหมือนตอนแรกเราเดินมาพร้อมๆกัน บนถนนเส้นเดียวกัน
แต่พอเดินมาสักพักดันเจอทางแยกไง
แล้วมันเลือกที่จะเดินไปอีกทางแค่นั้น
 
แต่ถึงจะเดินไปคนละทาง แต่สักวันมันต้องมาบรรจบกันอยู่ดี
น้ำตาลเชื่อแบบนั้น
มันจะไม่บรรจบกันก็ต่อเมื่อทางมันตันแค่นั้น
 
เมื่อเช้ามันโทรมาแล้วถามว่าไม่โกรธใช่มั้ยถ้ามันไป?
ไม่โกรธหรอก จริงๆอยากโกรธแต่มันไม่โกรธ
 
คุยไปคุยมามันร้องไห้อีก ...ร้องตามเลยทีนี้
 
ที่เขียนเอนทรี่นี้ขึ้นมาแค่อยากบอกให้รู้ถึงความรู้สึกแค่นั้น
ไม่ได้มีแค่คนที่เสียใจที่แอดฯไม่ติด
แต่ยังมีคนที่เสียใจเพราะต้องแยกจากเพื่อนสนิทด้วยนะ
 
ก็ไม่อยากจะร้องไห้อีก จะพยายามยิ้มต่อไป :)

Comment

Comment:

Tweet

ข้าพเจ้าผ่านจุดๆหนึ่งที่มีคนรู้จัก เพื่อน คนที่รักเรา เรารัก
ผ่านมาแล้วสองครั้งสองครา
เดินจากไปต่อหน้าต่อตา  บางคนเรายังไม่ได้ลา 
แม้แต่คนที่เรารักที่สุดก็เถอะ
ต่อให้ซึงรีชีจะเกลียดการลาจากแค่ไหน
แต่ก็ไม่เคยเสียน้ำตาให้กับการลาจาก
ซึลรารู้จักความสัมพันธ์ของกราฟ Sine,Cosine และแกน x มั้ย?
ทุกๆครั้งที่กราฟตีห่างจากเส้นแกน x แล้วมันจะมาตัดกับแกน x เสมอ
นั่นหมายถึงเรายังจะได้เจอเค้าอีก 

#3 By Tournesol on 2012-05-10 12:04

ยังไงการซิ่วมันก็ไม่ได้ทำลายความเป็นเพื่อนนี่เนอะ ^^

#2 By #Sugar|ii|sm on 2012-05-08 18:11

การจากลามันเศร้าแบบนี้แหละค่ะ
แต่เมื่อมันเป็นทางที่เพื่อนเลือกแล้ว
 
เราก็ทำได้แต่ยิ้มแล้วบอกกับเค้าว่า
"โชคดีนะ" ขอให้เจอแต่สิ่งดีๆ และ
 "ขอบคุณ" ที่ได้รู้จักกัน ได้เป็นเพื่อนกัน 

เราก็เป็นคนหนึ่งที่เพื่อนสนิทซิ่วไปค่ะ big smile